Bij de herontwikkeling van Looiershof kwam de eerste stadsmuur van Maastricht uit de 13e eeuw, die eeuwenlang verborgen was achter de voormalige bedrijfsbebouwing, weer volledig aan het licht. De restauratie bood de unieke kans om dit monument niet alleen te behouden, maar opnieuw een betekenisvolle plaats te geven binnen de stad.

 De restauratie van de stadsmuur vormde het uitgangspunt voor de inrichting van de openbare ruimte. Door de nieuwbouw op afstand van de muur te positioneren, ontstond een wandelroute langs de vestingmuur, waardoor deze weer beleefbaar is geworden en een centrale rol speelt in de identiteit van de nieuwe woonomgeving.

 Uitgangspunt bij de restauratie was het behoud van de historische gelaagdheid. Oorspronkelijke schietgaten, latere dichtzettingen en aanhelingen uit de twintigste eeuw zijn zichtbaar behouden, waardoor de muur de opeenvolgende bouwfasen en ruim zeven eeuwen geschiedenis afleesbaar maakt. De restauratie is daarmee niet gericht op reconstructie, maar op het zichtbaar maken van de ontwikkeling van het monument door de tijd.

Ook de nieuwe toevoegingen vertellen het verhaal van de locatie. De eigentijds vormgegeven toegangspoorten verwijzen met een subtiel 'spaghetti'-motief naar de voormalige vermicellifabriek, terwijl de behouden schoorsteen van de voormalige molen als markant industrieel erfgoed de geschiedenis van de plek blijvend zichtbaar maakt.

 De opgave laat zien hoe zorgvuldig behoud, afleesbaarheid van cultuurhistorische waarden en hedendaagse gebiedsontwikkeling elkaar kunnen versterken.